Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Απάντηση σε άρθρα και σχόλια περί Διακοπής μνημοσύνου και Αποτείχισης 2 ΑΠΟΤΕΙΧΗΣΗ 2......είναι η ακοινωνησία , η διακοπή δηλαδή του μνημοσύνου τωνεπισκόπων, οι οποίοι καθίστανται συνυπεύθυνοι και συγκοινωνοί της αιρέσεως και τηςπλάνης. Δεν πρόκειται περί σχίσματος , αλλά περί θεαρέστου ομολογίας , όπως τοέπραξαν παλαιοί Πατέρες, αλλά και στις ημέρες μας ομολογηταί επίσκοποι, μεταξύ τωνοποίων ο γεραρός και σεβαστός μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνος, και τοΆγιον Όρος…».Και σε άλλο κείμενό του διαβάζουμε: «Ας μας ξεκαθαρίσουν λοιπόν μερικοίεκκλησιαστικοί ηγέτες ότι έχουν προσχωρήσει σ' αυτήν την «προοδευτική» άποψη, γιανα καθορίσουμε και εμείς την στάση μας απέναντί τους, την οποία ούτως ή άλλωςείμαστε υποχρεωμένοι να καθορίσουμε, διότι διαφορετικά, κοινωνούμε και εμείς «τοιςέργοις αυτών τοις πονηροίς» (Β' Ιω. 11). Εμείς επιθυμούμε να έχουμε κοινωνία όχιπρος τους ακοινωνήτους, αλλά προς τους αγίους και πιστούς όλων των εποχών, ναπιστεύουμε όπως επίστευαν όλοι οι προ ημών Άγιοι Πατέρες, στους οποίους πειθόμεθακαι υπακούουμε» (π. Θεοδώρου Θ. Ζήση, Διαθρησκειακές Συναντησεις, Άρνησις τουΕυαγγελίου και προσβολή των Αγίων Μαρτύρων».Σημειώνει και σε βιβλίο του ο π. Θεόδ. Ζήσης: «Οι πιστοί δηλ. έχουν ευθύνη για τοαν θα ακολουθήσουν τους κακούς ποιμένες, η υπακοή δεν είναι αδιάκριτη… Το κείμενοτων Αποστολικών Διαταγών… κατακλείεται με τη σύσταση: “Διό φευκτέον από τωνφθορέων ποιμένων”» (32) .Από κάποια στιγμή και πέρα, όμως, κάποια πράγματα που το βάθος τους αγνοώ,ανάγκασαν τον π. Θεόδωρο Ζήση να εκφέρει συγκρατημένες ή διαφοροποιημένες απόψειςπερί του θέματος: «Θα επιθυμούσαν μάλιστα [οι φιλενωτικοί Οικουμενιστές τουΦαναρίου], –γράφει– όπως φάνηκε από πατριαρχικό κείμενο, να είχαμε προχωρήσει σεαποτείχιση και διακοπή μνημοσύνου, ώστε επίσημα πλέον να μας τιμωρήσουν και να μαςαποδυναμώσουν ως ανυπάκουους και σχισματικούς. Χωρίς αυτό να αποκλείεται για το μέλλον , εφ᾿ όσον κατά τους ιερούς κανόνες, σχίσμα προκαλούν οι κηρύσσοντεςτην αίρεση και όχι οι στηλιτεύοντες αυτήν, που είναι άξιοι επαίνου και τιμών, προς τοπαρόν επιλέξαμε να ενημερώσουμε τον κλῆρο και τον λαό, ώστε νά βοηθήσουμε καιάλλους να καταλάβουν τί συμβαίνει, να ανησυχήσουν, να αφυπνισθούν».Πρόσφατα πάλι έγραψε: «Ουσιαστικά μας κατηγορούν, γιατί δεν αποτειχισθήκαμε,γιατί δεν διακόψαμε το μνημόσυνο των επισκόπων. Δεν επρόσεξαν όμως ότι την"Ομολογία" υπογράφουν και αρκετοί επίσκοποι, ο αριθμός των οποίων μπορεί να αυξηθεί,και επομένως υπάρχουν και επίσκοποι που ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας. Πώς ναδιακοπεί το μνημόσυνο του Πειραιώς, του Αιτωλοακαρνανίας, του Κυθήρων, …τουμητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου;…» (Θεόδωρος Ζήσης, «Ομολογία Πίστεως»,Ηύφρανε τους Ορθοδόξους και κατήσχυνε τους κακοδόξους, Ορθόδοξος Τύπος,7/8/2009).Βέβαια, την απάντησή μας στο τελευταίο ρητορικό ερώτημά του την έχει δώσειμόλις παραπάνω ο ίδιος ο π. Θεόδωρος, εκεί όπου γράφει: «ουσιαστικά είναιακοινώνητοι, ως κοινωνούντες με τους ακοινωνήτους» (33) , άρα, λοιπόν, και αυτοί οιΕπίσκοποι που υπέγραψαν την «Ομολογία…» υποδεχόμενοι εν χορδαίς και οργάνοις, ωςπεριφερόμενος θίασος, στις ελληνικές Μητροπόλεις τον κ. Βαρθολομαίο, ο οποίοςφανερά επιχειρεί να ποδηγετήσει και αλώσει την ελλαδική Εκκλησία.Μετά από όλα αυτά, θα μπορούσε να ερωτήσει κανείς με πόνο: σε ποια άλλη περίοδοτης Εκκλησίας, όταν μια δοξασία χαρακτηριζόταν ως αίρεση και βέβαια οι συνειδητοί-μαχητικοί οπαδοί της ήσαν αιρετικοί, οι Ποιμένες της Εκκλησίας παρέμεναν υπό τηνσκέπην διαβεβλημένων Επισκόπων και Πατριαρχών επί δεκαετίες; Παρόλο που τότε, θαήταν δικαιολογημένη μια αργοπορημένη αντίδραση, αφού λόγω της ελλείψεως γρήγορωνμέσων επικοινωνίας καθυστερούσε να γίνει γνωστή η αίρεση και οι αιρετικοί, όχι γιακάποιες εβδομάδες ή μήνες αλλά και πολλά χρόνια∙ σήμερα όμως, εντός κάποιωνλεπτών ή ωρών κάνουν τον κύκλο του κόσμου τα αιρετικά φληναλήματα. Λοιπόν, ποιασοβαρή δικαιολογία υπάρχει σήμερα, ώστε να μη διακόπτουν οι θέλοντες ναορθοδοξοφρονούν την μνημόνευση εκείνων, τους οποίους οι ίδιοι με σιγουριά καιαπολυτότητα χαρακτηρίζουν -από δεκαετιών- ως αιρετικούς οικουμενιστές;Ποιος άλλος θεολογικός λόγος υπάρχει, ώστε να περιμένουμε ακόμα εγκλωβισμένοιστην επικοινωνία με τους νέους αιρετικούς και τους «κοινωνούντας αυτοίς»;Και για να έρθω, σε όσους υποστηρίζουν, ότι δεν είναι καιρός τώρα για Αποτείχιση:Άρα, βλέπουν ακόμα κάποιο θεολογικό λόγο στην μη ενεργοποίηση της διακοπήςμνημοσύνου ή αποτείχισης, που κατά τον π. Θεόδωρο Ζήση ήταν αναγκαία από το 2001;Μήπως τώρα, έχουν συμβεί και αποκαλυφθεί ασυγκρίτως περισσότερα από τη δεκαετία 11 1960-70 που ο π. Επιφάνιος ήταν διστακτικός στην Αποτείχιση, ή το 2001 που διατύπωνετα παραπάνω ο π. Θεόδωρος και, άρα, είναι ακόμα πιο επείγουσα και αναπότρεπτη πλέονη κίνηση της αποτείχισης;Δεν είναι φανερό ότι με τέτοιες απόψεις αποπροσανατολίζονται οι πιστοί, ότανεπικαλούνται την αυθεντία ανθρώπων ευσεβών και σεβαστών προσώπων (κάποιων ήδηκεκοιμημένων) (35) και ισχυρίζονται ότι τάχα αυτοί ήσαν εναντίον της αποτείχισης, τηνστιγμή που κάποιοι απ’ αυτούς έκαναν …αποτείχιση-διακοπή μνημοσύνου στην εποχήτους, και μάλιστα τότε, που η αίρεση του Οικουμενισμού δεν ήταν εύκολο ναστοιχειοθετηθεί με την ίδια ενάργεια και με τόσα αποδεικτικά στοιχεία και φωτογραφίεςκαι Video, τα οποία σήμερα έχουμε στην διάθεσή μας; Τότε, ήταν περισσότερο υγιές τοφρόνημα του λαού και των περισσοτέρων Επισκόπων και ιερέων, ώστε κάθε ενέργειασυμπροσευχών, ανοχής επικοινωνίας με αιρετικούς εκαυτηριάζετο από τα θρησκευτικάέντυπα δριμύτατα και προκαλούσε την διαμαρτυρία του λαού, σε τέτοιο βαθμό, ώστε οιεν εκκολάψει οικουμενιστές έκαναν πίσω (35) .Σήμερα, όμως, όπως προελέχθη, τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. ΟΜητροπολίτης Μεσσηνίας π.χ., –μετά μια θυελλώδη Σύνοδο της Ιεραρχίας, στην οποίααμφισβητήθηκε η Ορθοδοξία του και εκ τούτου έθεσε την παραίτησή του στην Ιεραρχία–παίρνει εντολή για μη συμπροσευχή στην Κύπρο, και αυτός την αγνόησε καισυμπροσευχήθηκε.Σήμερα, ο εναντιωθείς στην Ουνία (στο εγγύς παρελθόν) Πατριάρχης Βαρθολομαίος,κάνει δώρο στον Ουνίτη Επίσκοπο κ. Σαλάχα ένα Άγιο Δισκοπότηρο, ανεβαίνοντας έναακόμα διαχριστιανικό σκαλί. Καυτηριάζεται η πράξη του αυτή, αλλά δεν του καίγεταικαρφί και μετά δυό χρόνια, προχωρά ένα ακόμα διαθρησκειακό, τώρα, σκαλί: δωρίζειΙερό Κοράνιο σε μουσουλμάνο, τον πρόεδρο της coco-cola! Δέχεται έντονες επιθέσεις καιαντιδράσεις αυτή η αχαρακτήριστη ενέργειά του και αντί οι διαμαρτυρίες να θέσουνφραγμό σε τέτοιες κατάπτυστες ενέργειες, όχι μόνο συνεχίζει απτόητος τηνοικουμενιστική κατρακύλα, αλλά οι ενέργειές του αυτές πολλαπλασιάζονται, γενοβολάνεάλλους Βαρθολομαίους, γίνεται «κακό» παράδειγμα προς μίμηση, παίρνει τη σκυτάληάλλος Πατριάρχης, ο Αλεξανδρείας, και δίδει κι αυτός δώρο Ιερό Κοράνιο στον Πρόεδροτης Σουδανικής Δημοκρατίας κ. OMAR AL-BASHIR! (36) Οι αντιδράσεις ως να μη εγένοντο,ή καλύτερα, ερεθίζουν τους οικουμενιστές, οι οποίοι πλέον ενεργούν με πείσμαδαιμονικό. Όλα αυτά αποτελούν μια απόδειξη, ένα μήνυμα: οι διαμαρτυρίες πλέονελάχιστα υπολογίζονται. Κ αμιά ανθρώπινη δύναμη δεν φαίνεται να μπορεί να σταματήσει τον καλπάζονταΟικουμενισμό. Είναι νωπές, οι πριν μερικούς μήνες αιρετικές δοξασίες που εξέμεσε οΜητροπολίτης Μεσσηνίας μέσα στην ίδια την Ιεραρχία (ΟΚΤ 2009) και εκτός από τηνδιαμαρτυρία του Μητροπολίτη Πειραιώς, δεν υπήρξε καμιά άλλη επίσημη αντίδραση(πέρα από μεμονωμένες διαμαρτυρίες, όπως τη δική του και τη δική μας). Μάλιστα ηΙεραρχία, τελικά εμπιστεύεται στον εν λόγω Μητροπολίτη να μας εκπροσωπήσει στοΔιάλογο με τους αιρετικούς, των οποίων αιρετικών τις ιδέες υποστήριξε-προπαγάνδισε(!) και μέσα στην ίδια την Ιερά Σύνοδο!!!Θέλετε και ένα προσωπικό παράδειγμα; ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων αφόρισε λαϊκόκαι απείλησε με παρόμοια τιμωρία Αρχιμανδρίτη του, επειδή αντέδρασαν στηνπροσπάθεια που έκανε να παραχωρήσει ορθόδοξο ναό σε Παπικούς. Και η Ιερά Σύνοδοςεκάλυψε πλήρως τον Μητροπολίτη και αρνήθηκε να απαντήσει, παρά τις πολλέςοχλήσεις σε ένα απλό ερώτημα: είναι ή δεν είναι αίρεση ο Παπισμός; Και δεν απάντησε,επειδή έτσι θα «έθιγε» τον Καλαβρύτων. Προτίμησε να τον καλύψει εις βάρος τηςΠίστεως! Και υπάρχουν τόσα άλλα, με κορυφή του παγόβουνου την περίπτωση του πρώηνΑττικής Παντελεήμονος.Θα αναφερθώ, όμως, και σε ένα ακόμα γεγονός. Ο Πειραιώς κ. Σεραφείμ, είχε τηνγενναιότητα να τα βάλει με την Μασωνία, τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο (με τις γνωστέςπαρεμβάσεις του και τον χαρακτηρισμό που του έκανε μέσα στην Σύνοδο Ιεραρχίας τονπαρελθόντα Οκτώβριο), με τους ομοφυλόφιλους, με τον Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο και,την Κυριακή της Ορθοδοξίας, τόλμησε να αναθεματίσει τους Οικουμενιστές.Ποιοι όμως είναι αυτοί οι Οικουμενιστές; Δεν είναι αυτοί που έχουν διατυπώσειαπόψεις και έχουν λάβει μέρος σε ενέργειες οικουμενιστικές; Δεν θα μπορούσαμε ναεντάξουμε στην λίστα αυτή τους Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τους Μητροπολίτες ΠεργάμουΙωάννη, Μεσσηνίας Χρυσόστομο, Καλαβρύτων Αμβρόσιο, Σύρου Δωρόθεο, ΔημητριάδοςΙγνάτιο, τους ακολούθους τους και ομοϊδεάτες τους θεολόγους, οι οποίοι συνειδητά 12 προπαγανδίζουν τον Οικουμενισμό, συμμετέχουν σε συνέδρια, συμπροσεύχονται μεαιρετικούς, θεωρούν ως ένα απλό σχίσμα και όχι αίρεση τον Παπισμό, τον αποκαλούνμάλιστα («Ορθόδοξοι» Ιεράρχες) και Εκκλησία. Διαβλέπουν, επίσης, ότι οι συμπροσευχέςκαι οι Διάλογοι μπορεί να προκαλέσουν ενδο-ορθόδοξο σχίσμα και όμως επιμένουν …οικουμενιστικά; Δεν είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν τον Οικουμενισμό και ως έναφάντασμα άσαρκο, χωρίς οσμή, γεύση, όνομα και διεύθυνση;Αν είναι έτσι, τότε πώς συνεχίζει να τους μνημονεύει ο Μητροπολίτης Πειραιώς(πράξη που εκαυτηριάσθη στο διαδίκτυο), πώς συνεχίζει να πηγαίνει στην υποδοχή τουΠατριάρχη, να τον αποκαλεί ως «φρυκτωρόν καί πεφωτισμένον Οιακοστρόφον» τηνπαραμονή της Κυριακής της Ορθοδοξίας και την επομένη να αναθεματίζει τονΟικουμενισμό, του οποίου ο κ. Βαρθολομαίος είναι ο κυριότερος εκφραστής; Σε ποιαπερίοδο της εκκλησιαστικής μας ζωής, οι άγιοι Πατέρες καταδίκαζαν κάποιον ωςαιρετικό και ταυτόχρονα τον μνημόνευαν; Αν δεν είναι αυτοί οι Οικουμενιστές, τότεποιοι είναι; Γιατί δεν τους ονομάζουν; Γιατί, οι αγωνιστές Επίσκοποι, συντελούν στηνπαραπλάνηση του λαού; Όλοι οι Πατέρες μας έχουν διδάξει να τους ξεσκεπάζουμε και νατους ονοματίζουμε για να προφυλάσσονται οι πιστοί και να μη πέφτουν στην αίρεση.Γιατί δεν κατονομάζονται; Ποιο πρωτότυπο αγώνα κάνουμε, να αγωνιζόμαστε παράπάσαν Αποστολική και Πατερική Εντολή εναντίον μιας αιρέσεως, της οποίας δενπαρουσιάζουμε το πρόσωπο και δεν καταδικάζουμε τους φορείς της;Αλλά και έτερος αντι-οικουμενιστής Επίσκοπος που υπέγραψε την ΟΜΟΛΟΓΙΑΠΙΣΤΕΩΣ και τελευταίως διώκεται, ο Ράσκας καί Πριζρένης Αρτέμιος, γράφει: «καίμόνον ο τίτλος "ΠΣΕ" εκφράζει τήν αίρεσιν του ψευδο-εκκλησιαστικού αυτούοργανισμού». Και τότε πώς παραμένουμε εκεί και κοινωνούμε με την αίρεση;Και ο π. Διονύσιος Τάτσης, γνωστός αγωνιστής αρθρογράφος του Ορθόδοξου Τύπου, (22/9/06), γράφει: «O ορθόδοξος λαός μας πρέπει να κάνει ένα ακόμη βήμα. Όπωςαντιδρά στις παπικές αιρέσεις και απορρίπτει τον πάπα έτσι πρέπει να κάνει καιστους παπόφιλους “ορθοδόξους”…».Λυπούμαι που αναγκάζομαι να παραθέσω κάποια κείμενα, η παράθεση των οποίωνπιθανόν να στενοχωρήσει πρόσωπα που σέβομαι και εκτιμώ. Όμως, εδώ πρόκειται γιατην Ορθοδοξία. Και εφ’ όσον διαπιστώνω ότι οι Πατέρες διατυπώνουν διαφορετικέςθέσεις οφείλω να τις παρουσιάσω. Αν έχω λάθος, τι πιο εύλογο να μου υποδειχθεί μεθεολογικό λόγο, με παραδείγματα των Πατέρων. Και βέβαια, δεν είμαι μόνος. Είναι κιάλλοι σαν και μένα που αγωνιούν. Δεν αξίζουμε μια κατοχυρωμένη απάντηση;Ας υπάρξει μια συνάντηση και ένα συντονισμός του αγώνα από όσους τον ξεκίνησαν.Εμείς είμαστε μικροί, ο λόγος μας δεν έχει απήχηση και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτιπερισσότερο. Αυτό όμως, που οι Πατέρες και η συνείδησή μας υπαγορεύει, θαπροσπαθήσουμε συν Θεώ να το κάνουμε, ασχέτως αν θα το κάνουν πολλοί ή λίγοι, αντελικά αυτό θα μας στοιχίσει κάποια απομόνωση.Ας μη χρησιμοποιούμε ως κριτήριο για την εφαρμογή Ι. Κανόνων το επιχείρημα, πωςδεν θα το ακολουθήσουν πολλοί. Κι αν αμφιβάλλουμε για τον χρόνο, ας βάλουμε ωςκριτήριο, όχι την δική μας αμφιβολία (που ίσως ονομάσουμε και διάκριση), αλλά τησύμφωνη γνώμη των Πατέρων.Αν ο αγώνας γίνεται για την πίστη και την υπόθεση της Ορθοδοξίας, πιστεύω να μηνπαρεξηγηθούν οι θέσεις και οι σκέψεις αυτές. Αντίθετα θα γίνουν αφορμή για μιακαλύτερη και νηφαλιότερη εξέταση των πραγμάτων. Και κυρίως, με κατανόηση στηνμειωμένη οξυδέρκειά μας ή κρίση μας. Θ α προσπαθήσω, στη συνέχεια, να κάνω μια μικρή προσέγγιση στους Ι. Κανόνες πουομιλούν για αποτείχιση, για να δούμε, ποια είναι η θέση τους, τι νομοθετούν περίΑποτειχίσεως. Αν υπάρχει κάποια άλλη ερμηνεία Πατερική που δεν την έχω υπόψιν μου,οι έγκριτοι και ειδήμονες στην ερμηνεία των κειμένων καθηγητές ή πνευματικοί, να μαςτην υποδείξουν και με ανακούφιση να την ακούσουμε και να την ακολουθήσουμε.Ο 15 ος Κανών της ΑΒ Οικουμ. Συνόδου γράφει: «Οι γαρ δια αίρεσίν τινα παρά τωνΑγίων Συνόδων η Πατέρων κατεγνωσμένην της προς τον πρόεδρον κοινωνίας εαυτούςδιαστέλλοντες, εκείνου δηλονότι την αίρεσιν κηρύττοντος και γυμνή τη κεφαλή επ’εκκλησίαις διδάσκοντος, οι τοιούτοι ου μόνον τη κανονική επιτιμήσει ουχ υπόκεινται προΣυνοδικής διαγνώσεως εαυτούς της προς τον καλούμενον Επίσκοπον κοινωνίαςαποτειχίζοντες, αλλά και της πρεπούσης τιμής τοις ορθοδόξοις αξιωθήσονται. Ου γαρεπισκόπων αλλά ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, και ου σχίσματι την ένωσιν της Εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίανεσπούδασαν ρύσασθαι» . Ερμηνεία Βαλσαμώνος: «Ει γαρ μη δι’ εγκληματικήν αιτίαν, αλλά δι’ αίρεσιν χωρίσητις εαυτόν από του Επισκόπου αυτού…ως επ’ Εκκλησίας διδάσκοντος ανερυθριάστωςδιδάγματά τινα απηλλητριωμένα του ορθού δόγματος, ο τοιούτος και προ εντελούςδιαγνώσεως, πολλώ δε πλέον και μετά διάγνωσιν, εάν εαυτόν αποτειχίση ήγουν χωρίσηαπό της κοινωνίας του πρώτου αυτού, ου μόνον ου τιμωρηθήσεται, αλλά και τιμηθήσεταιως ορθόδοξος…» (37) .Οι Πατέρες εθέσπισαν Ι. Κανόνες με σκοπό να αποτρέψουν την μη μνημόνευση του οικείου Επισκόπου η την απόσχιση απ’ αυτόν κατά το δοκούν και για πράγματαθεραπευόμενα και “οικονομούμενα”. Παρόλα αυτά, σ’ αυτόν το Ι. Κανόνα οι Πατέρες τηςΣυνόδου, γνωρίζοντες πολύ καλά ότι οι μεγαλύτεροι αιρεσιάρχες δεν ήσαν λαϊκοί, αλλάιερωμένοι και Πατριάρχες, και οδηγούμενοι από την διαχρονική πράξη της Εκκλησίας,αναγκάζονται να επιτρέψουν την μη μνημόνευση του ονόματός του και τηνΑποτείχιση από τον οικείο Επίσκοπο, πριν αποφανθεί γι’ αυτό Σύνοδος της Εκκλησίας,μόνο στην περίπτωση που αυτός κηρύσσει φανερά και αναμφισβήτητα αιρετικές διδασκαλίες (ή η “δικαιοσύνη” του είναι αντίθετη με την θεολογία της Εκκλησίας και τοθέλημα του Θεού). Όταν δηλ. δεν πρόκειται για κάποια προσωπική του αμαρτία, αλλάπρόκειται για αθέτηση Ευαγγελικής Εντολής και εκκλησιαστικού Κανόνα, ή ησυμπεριφορά του αφορά τον πυρήνα της Πίστεως.Εδώ πρέπει να θεωρήσουμε ως αυτονόητο, ότι η πράξη του διακόπτοντος τομνημόσυνο του Επισκόπου είναι εύλογη, όταν η αρμόδια Σύνοδος δεν επιλαμβάνεται τουθέματος, αν και έχει πληροφορηθεί το γεγονός και της έχει ζητηθεί να πάρει θέση στοθέμα αυτό, αλλά αφήνει την αίρεση να εδραιώνεται.Αυτή η θέση περί Αποτειχίσεως στον Ι. Κανόνα, στηρίζεται και συμφωνεί με τηνεμπειρία και διδασκαλία των προηγουμένων (και επόμενων Πατέρων), τους οποίους“επαναλαμβάνει”. Συμφωνεί δηλ. με τον αγ. Μάρκο τον Ευγενικό ο οποίος έγραφε πως«άπαντες οι της Εκκλησίας διδάσκαλοι, και πάσαι αι θείαι γραφαί, φεύγειν τουςετερόφρονας παραινούσιν και της αυτών κοινωνίας διΐστασθαι», αλλά και πολλούςάλλους Πατέρες, όπως π.χ. τον άγ. Αθανάσιο, τον Μ. Φώτιο, τον αγ. Νικόδημο, οι οποίοιδεν συμβουλεύουν, ότι μπορούμε να υπομένουμε την αίρεση ένα αιώνα (όπως γίνεταισήμερα με τον Οικουμενισμό) και, μετά τα εκατό χρόνια, θα του κάνουμε άλλη μια χάρηνα τον ανεχθούμε μερικά χρόνια ακόμα, αλλά συμβούλευαν να ενεργούμε σε σύντομοχρονικό διάστημα ή και αμέσως.Ο Μ. Αθανάσιος γράφει: «Εάν ο Επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος οι όντως οφθαλμοί τηςΕκκλησίας κακώς αναστρέφονται και σκανδαλίζωσι τον λαόν, χρη τούτους εκβάλλεσθαι.Συμφέρον γαρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, παρά μετ’ αυτώνεμβληθήναι όπως με Άννα και Καϊάφα εις την γέεναν του πυρός» (38) . Ο δεύτεροςαποφαίνεται: «Αιρετικός εστιν ο ποιμήν; Λύκος εστιν∙ φυγείν εξ αυτού και αποπηδάνδεήσει, μηδ’ απατηθήναι προσελθείν καν ήμερον περισαίνειν δοκεί∙ φύγε την κοινωνίαναυτού και την προς αυτόν κοινωνίαν ως ιός όφεως». Και ο αγ. Νικόδημος: «Αν οπροεστώς σου είναι σφαλερός εις την πολιτείαν και τα έργα του μη περιεργάζεσαι. Ανόμως είναι σφαλερός κατά την πίστιν φεύγε και παραίτησέ τον, όχι μόνο αν είναιάνθρωπος αλλά καν Άγγελος είναι από τον ουρανόν» (39) .Ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς, που έχει επί πολλά έτη μελετητήσει την θεολογία-εκκλησιολογία του αγ. Θεοδώρου Στουδίτου, γράφει, πως τον 15 ον Ι. Κανόνα τηςΠρωτοδευτέρας Συνόδου ο Άγιος τον «εφήρμοσε επακριβώς», πριν καν αυτός θεσπιστεί,αφού η Σύνοδος έγινε μετά τον θάνατό του. Τούτο μας κάνει να σκεφτούμε, ότι τα μέλη της Συνόδου (στα οποία θα υπήρχαν καιπνευματικά του τέκνα) είχαν υπ’ όψιν τους το παράδειγμα του αγ. Θεοδώρου και τησχετική διδασκαλία του. Και δίδασκε ο Άγιος (όπως γράφει ο π. Ευθύμιος), πως «ηπρώτη περίπτωσις αποτειχίσεως προ συνοδικής αποφάσεως είναι ακριβώς αυτή, ότανδηλαδή αθετείται δημοσίως και εκκλησιαστικώς μία ευαγγελική εντολή . Η δευτέραπερίπτωσις αποτειχίσεως είναι όταν αθετείται μία ιερά Παράδοσις δογματικού χαρακτήρος, όπως συνέβη με την εικονομαχία και η τρίτη περίπτωσις αποτειχίσεωςείναι όταν ενωθούμε εκκλησιαστικά με αιρετικούς η έχομε επικοινωνία σεεκκλησιαστικό επίπεδο , η αλληλοαναγνώρισι και αλληλοπεριχώρησι, κοινέςδηλώσεις και συμφωνίες ». Και συμπεραίνει, πως «την ύπαρξι στις ημέρες μας όχι μίαςαλλά και των τριών αυτών προϋποθέσεων υγιούς και ορθοδόξου αποτειχίσεως μόλιςείναι ανάγκη να την αναφέρομε». 14 Παρατηρούμε, λοιπόν, πως αυτή η στάση Οικουμενικών Συνόδων και αγίωνΠατέρων είναι ομόφωνη -αν και αυστηρή για τα σύγχρονα δεδομένα-, γιατί οι Πατέρες –στη φροντίδα τους να διαφυλάξουν την Παρακαταθήκη της Πίστεως ως κόρη οφθαλμού–έχουν διαπιστώσει ότι αδράνεια και ολιγωρία στα θέματα της Πίστεως δεν επιτρέπεται,αφού με την σιωπή και την στάση ανοχής στα θέματα αυτά, το ορθόδοξο φρόνημααλλοιώνεται∙ οι αιρετικές ιδέες είναι –όπως κάποιο λοιμώδες νόσημα– κολλητικές, καιόχι μόνο ο λαός, μα και πολλοί ποιμένες του εξοικειώνονται με τα αιρετικά φρονήματακαι τις ετερόδοξες πρακτικές και έτσι συντελείται μεγάλη ζημιά.Κι’ αν αυτό συνέβαινε τότε, που οι συνθήκες διακίνησης των ιδεών και η επικοινωνίατων ανθρώπων ήταν δύσκολη και χρονοβόρα, η συνάντηση των Επισκόπων και ησυγκρότησή τους σε Σύνοδο κοπιαστική και επικίνδυνη (και παρά ταύτα πραγματοποιείτοδυό φορές το χρόνο –σε τοπικό, τουλάχιστον, επίπεδο–, ακριβώς για να μη αφήσουν ναχρονίζει μια εκκλησιαστική ανωμαλία), αν αυτό συνέβαινε τότε, σήμερα που (όπωςανεφέρθη) οι απόψεις των αποκλινάντων από την πίστη Επισκόπων γίνονται άμεσαγνωστές, ακόμα και σε παγκόσμια κλίμακα, μερικές φορές δια τηλεοράσεως την ίδιαστιγμή που αυτές εκφέρονται, είναι δυνατόν οι άλλοι Επίσκοποι, η Σύνοδος να αδρανούνκαι να σιωπούν; Μ εγάλη συζήτηση έχει γίνει και γίνεται για το αν η αποτείχιση , την οποίααναφέρει ο Ι. Κανόνας, είναι υποχρεωτική ή προαιρετική . Παραθέτω δυό-τρεις γνώμεςεπί του θέματος και εκφέρω το συμπέρασμά μου προς εξέταση από όσους θελήσουν ναασχοληθούν μαζί του, επαϊόντων και μη.Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, βιώνων τα δυσάρεστα αποτελέσματα τουΠαλαιοημερολογητικού σχίσματος και (όπως έχει γράψει σε άλλο σημείο του έργου του)ων πεπεισμένος, ότι το σύνολο των τότε Επισκόπων έχεται της Ορθοδόξου Πίστεωςστερρώς και μόνο κατ’ οικονομίαν ανέχεται τον Πατριάρχην Αθηναγόρα, γράφει: «ΟΚανών είναι δυνητικός και ουχί υποχρεωτικός. Δεν αξιοί δηλ. απαραιτήτως παρά τωνκληρικών όπως παύσωσι το μνημόσυνον του αιρετικά διδάσκοντος Επισκόπου προ τηςκαταδίκης αυτού, αλλ’ απλώς παρέχει εις αυτούς τη δυνατότητα. Αν τις κληρικός, λέγειο Κανών, αποκοπή από τοιούτου Επισκόπου “προ συνοδικής διαγνώσεως”, ουδαμώςπαρανομεί, διό και δεν υπόκειται εις επιτίμησιν , αλλά μάλλον άξιος επαίνου είναι. Ανόμως έτερος Κληρικός δεν πράξη τούτο, αλλά, χωρίς να ασπάζηται τας διδασκαλίας τουΕπισκόπου, συνεχίση το μνημόσυνον αυτού, αναμένων “συνοδικήν διάγνωσιν”και καταδίκην, ουδαμώς κατακρίνεται υπό του Κανόνος». …Ο παύων το μνημόσυνοντου οικείου Επισκόπου Κληρικός, αρκείται εις τούτο, αποφεύγει να μνημονεύσηετέρου και αναμένει εν ηρεμία συνειδήσεως την κρίσιν της Συνόδου» (40) .Αλλά και ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης σημειώνει: «Το “εάν εαυτόν αποτειχίση, ήγουνχωρίση από της κοινωνίας του πρώτου αυτού”, σημαίνει την προαίρεσιν ήτοι εάνθελήση, και ουχί επιβολήν εκκοπής του μνημοσύνου. Επομένως εν περιπτώσει αιρέσεωςένθα αφίεται εις την προαίρεσιν εκάστου , ο ακολουθών τον γενικόν κανόνα ήτοι ομνημονεύων μέχρις εκδόσεως Συνοδικής αποφάσεως εν τάξει είναι, και ο αποκόπτων τομνημόσυνον χωρίς να αναμείνη την απόφασιν της Εκκλησίας ήτοι πριν εκδοθή απόφασιςΣυνοδική και ούτος εν τάξει είναι, μάλιστα ο τελευταίος ούτος και τιμής άξιος είναι. Καιταύτα…μόνον προκειμένου περί γνωστής αιρέσεως» (41) . (Σημ.: Ο π. Επιφάνιος και ο π.Θεόκλητος ομιλούν μόνο για κληρικό). Τέλος, ο κανονολόγος Επίσκοπος Μίλας εκφράζει αντίθετη γνώμη, ως προς τουποχρεωτικόν ή προαιρετικόν του ανωτέρω Ι. Κανόνα, σύμφωνη με την Πατερικήδιδασκαλία. Παραθέτω ένα τμήμα του κειμένου του: «Εάν ο Επίσκοπος η Μητροπολίτης ηΠατριάρχης άρξητε να διακηρύττη δημοσία επ’ εκκλησίας αιρετικήν τινα διδαχήν,αντικειμένην προς την Ορθοδοξίαν, τότε οι υποτασσόμενοι αυτώ κέκτηνται δικαίωμα άμα και χρέος να αποσχοινισθώσι πάραυτα εκείνων, διό ου μόνον εις ουδεμίανθέλουσι υποβληθή κανονικήν ποινήν, αλλά θέλουσι και επαινεθή εισέτι, καθ’ όσον διατούτου, δεν κατέκριναν και δεν επανεστάτησαν εναντίον των νομίμων Επισκόπων, αλλ’εναντίον ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλων. Ούτε εδημιούργησαν τοιουτοτρόπωςσχίσμα εν τη Εκκλησία, αλλ’ αντιθέτως απήλλαξαν την Εκκλησίαν, εν όσω ηδυνήθησανμέτρω, του σχίσματος και της διαιρέσεως». Το συμπέρασμα που βγαίνει, αν προσπαθήσουμε να μεταφέρουμε στην εποχή μας ταπαραπάνω κείμενα, χωρίς να ξεφύγουμε από το πνεύμα του Ιερού Κανόνος και τηςπράξεως της Εκκλησίας, είναι ότι η βούληση των Πατέρων που διατύπωσαν τον Ι.Κανόνα, δεν αποσκοπούσε στο να επιβάλλει ως γενικό κανόνα και μέτρο πάραυτα 15 υποχρεωτικό την διακοπή μνημοσύνου ή την Αποτείχιση, αμέσως μετά την εκδήλωσηαιρετικής δοξασίας και διδαχής. Φαίνεται πως ήταν αρκετό για τους Αγίους Πατέρες ναεκφράσουν και να επαναλάβουν την παραδεδομένη διδασκαλία (ενθαρρύνοντας έτσι,όσους αποφάσιζαν την διακοπή μνημοσύνου και την αποτείχιση), ότι οι άγρυπνοι καιγνώστες των Ι. Κανόνων ιερωμένοι (και γενικά τα μέλη του σώματος του Χριστού),πρέπει να αντιδρούν αμέσως και χωρίς να περιμένουν την χρονοβόρα σύγκληση καιέκδοση απόφασης μιας Συνόδου, όταν διδάσκεται φανερά αιρετική τις διδασκαλία, αλλάο καθένας κατά τα μέτρα της πίστεως και της αντοχής του. Έτσι οι Άγιοι Πατέρες, αφού προειδοποίησαν για τις ολέθριες συνέπειες τουσχίσματος και διατύπωσαν Ι. Κανόνες αποτρεπτικούς του σχίσματος, για να μην αφήσουντους Επισκόπους ασύδοτους να καινοτομούν, χωρίς να υπάρχει αντίδραση των πιστών εξαιτίας του φόβου του σχίσματος, επέτρεψαν και την Αποτείχιση. Και επειδή αυτή ηαντίδραση δεν ήταν εύκολο να γίνει από όλους, γιατί δεν είναι όλοι απαλλαγμένοι απότις βιοτικές φροντίδες, αλλ’ έχουν οικογενειακές υποχρεώσεις που δεν τους επιτρέπουνεξ αρχής την ενασχόληση με αυτού του είδους τα θέματα, ή δεν έχουν όλοι την γνώσητων Ι. Κανόνων, ή ο πνευματικός τους καθοδηγεί διαφορετικά, ή δεν διαθέτουν όλοι τηναγιότητα, την γενναιότητα, κάποια εσωτερική πληροφορία και πίστη του ίδιου βαθμούκ.λπ., ο Ι. Κανόνας επιτρέπει, και έμμεσα προτρέπει, να γίνεται από όσους για κάποιολόγο το κατάλαβαν και το μπορούν.Μάλιστα ενισχύει όσους δύνανται να υποστούν το κόστος της διακοπής μνημοσύνουκαι της Αποτείχισης για να το κάνουν, αφού ασφαλώς έχουν βασανίσει το πράγμα,επαινώντας τους, γιατί, λέγει, αυτοί με την αποτείχιση, δεν ασεβούν προς τον Επίσκοπο(στον οποίον οφείλουμε σεβασμό, ως λειτουργό των μυστηρίων του Θεού και εγγυητήτης καθαρότητος της Πίστεως και της ενότητος των πιστών), αλλά αντίθετα συντελούννα διαφυλαχθεί η καθαρότητα της Πίστεως, που οι Επίσκοποι προδίδουν. Και γι’ αυτόνακριβώς τον λόγο, ο Ι. Κανών δεν αποκαλεί καν Επισκόπους, όσους αδιαφορούν ήαλλοιώνουν την Πίστη, αλλά ψευδεπισκόπους.Πάντως, από την στιγμή που θα ξεκινήσει η διακοπή μνημοσύνου και η Αποτείχιση,τα οποία είναι ευνόητο πως πρέπει να ακολουθούνται από κείμενα που θα αποδεικνύουντην αναγκαιότητα της πράξεως, το πρόβλημα μεταφέρεται στους άλλους Επισκόπους καιτον λαό. Και αν αυτοί εμμείνουν στην αδιαφορία τους ως προς την εξέταση τωνεμπράκτως καταγγελλομένων, ο λαός είναι πλέον υποχρεωμένος να πάρει θέση,απαιτώντας από τους Επισκόπους να ξεκαθαρίσουν όχι καθησυχαστικώς και αορίστως τοζήτημα, όχι παραπέμποντες αυτό εις τας καλένδας, όχι χαριζόμενοι φιλαδέλφωςστον/στους παρανομούντες η αιρετίζοντες Επισκόπους, αλλά εξετάζοντάς τοουσιαστικώς και εξαντλητικώς έως και την τελευταία λεπτομέρεια.Στην περίπτωση δε, που η Σύνοδος δεν συγκινείται (κι αν ισχύει αυτό που πολλοίσήμερα λέγουν πως πλησιάσαμε σε έσχατους χρόνους) και δεν αποφασίζει να συνέλθεικαι να αποκόψει ως σεσηπότα μέλη τους αιρετίζοντες, τότε ως την ημέρα που ο Θεόςδώσει την λύση, οι πιστοί που διέκοψαν την επικοινωνία με τους Επισκόπους τους,σηκώνουν τον σταυρό τους. Η Εκκλησία πάντως, που κατά την διαβεβαίωση του Κυρίου«πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ιστ΄ 18), θα διασώζεται στους απανταχούτης γης Ορθοδόξους. Και όπως στο σώμα, όταν αποκόπτεται ένα μέλος του, η ψυχή«συρρικνώνεται» στα υπόλοιπα μέρη του σώματος, έτσι και στο σώμα της Εκκλησίας,όταν ένα η περισσότερα μέλη νεκρώνονται, η «ψυχή» συρρικνώνεται στο υπόλοιπο σώματης Εκκλησίας.Να σημειώσουμε, τέλος και πάλι, ότι ο ιερέας που διακόπτει το μνημόσυνο τουΕπισκόπου του (με ό,τι συνεπάγεται αυτό), και ο πιστός που αποτειχίζεται από τέτοιοΕπίσκοπο, ακολουθώντας τους Πατέρες, διαφυλάττουν τον εαυτό τους από τον μολυσμότης αιρέσεως. Για τούτο εξ άλλου και οι Πατέρες (τηρούντες τον λόγο του ίδιου τουΧριστού, ο οποίος δεν θέλει καμιά αβαρεία σε θέματα Πίστεως) ήσαν τόσο αυστηροίεναντίον των αιρετικών και των επικοινωνούντων εκκλησιαστικά με αιρετικούς, αφού ηεπικοινωνία αυτή έχει άμεση σχέση με τη σωτηρία μας και την διατήρηση της Πίστεωςαμολύντου. Αίγιο, 26/03/2010Σημάτης Παναγιώτη (1) Γράφει ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης: «Εντολή γαρ Κυρίου μη σιωπάν, εν καιρώ κινδυνευούσης πίστεως. Ώστε ότε περί πίστεως ο λόγος, ουκ έστιν ειπείν, εγώ τις ειμι; Ιερεύς, άρχων, στρατιώτης, γεωργός, πένης; Ουδείς μοι λόγος και φροντίςπερί του προκειμένου» (P.G. 99, 1321). Και συνεχίζει: «Αλίμονο, οι λίθοι θα κραυγάσουν και εσύ θα μείνεις σιωπηλός και αμέριμνος;….Ώστε και αυτός ο πτωχός είναι στερημένος κάθε απολογίας την ημέρα της κρίσεως, επειδή τώρα δεν ομιλεί,και άξιος κατακρίσεως και μόνο γι’ αυτό τον λόγο (Οι αγώνες των Μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας, Ι. Μ. Οσ. Γρηγορίου Αγ. Όρους).(2) Και είναι γνωστό, ότι οι Πατέρες έχουν καταδικάσει τον Παπισμό ως αίρεση από την εποχή ακόμα του Μ. Φωτίου με τιςΣυνόδους του 879-880 μ.Χ., του 1054 υπό Πατριάρχου Μιχαήλ Κηρουλάριου, του 1351 στην Κων/πολη επί Αγ. Γρηγορίουτου Παλαμά, του 1848 μ.Χ. από τους τέσσερις Πατριάρχες της Ανατολής, και έχουν καταστήσει ακοινώνητους, όσουςέχουν κοινωνία με αυτούς εν γνώσει τους. Επίσης καταδικάστηκε και τελευταία και με πολλές άλλες Συνόδους.(3) Νομίζω πως είναι πολύ διδακτικό το παρακάτω γεγονός, που μας παρουσιάζει η Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγ. Όρους: Ότανανήλθε στον θρόνο ο Άγιος Ιωάννης ο Καππαδόκης, ο λαός τον πίεσε έντονα κατά την Θ. Λειτουργία (15/7/518) νααναγνωρίσει την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, και να αναθεματίσει τους αιρετικούς και έπειτα να κοινωνήσουν από τα χέρια του,γιατί λόγω της φιλομονοφυσιτικής πολιτικής των αυτοκρατόρων και των Πατριαρχών που συμπορεύονταν, είχαν πολλάχρόνια να κοινωνήσουν, αφού είχαν «αποτειχισθεί». Ο Πατριάρχης τους βεβαιώνει ότι δέχεται όλες τις ΟικουμενικέςΣυνόδους. Ο λαός δεν ικανοποιείται και επιμένει για τον άμεσο αναθεματισμό του αιρετικού Σεβήρου. Ο Πατριάρχης και οι παρόντες Επίσκοποι αναθεματίζουν τον Σεβήρο. Την άλλη ημέρα, πάλι ο λαός προβάλλει άλλο αίτημα: να αποκατασταθούνοι εξορισθέντες για την Πίστη άγιοι. Ο Ιωάννης υπόσχεται ότι για τα αιτήματά τους θα αποφασίσει η Σύνοδος. Τότε «οι πιστοί έκλεισαν τις πόρτες και επέμεναν να φωνάζουν. Έτσι ο ιερός Ιωάννης αναγκάσθηκε» να αναγράψει στα δίπτυχα ταονόματα των διωχθέντων υπέρ της Πίστεως Αγίων». Τέσσερες μέρες αργότερα συνήλθε η Ενδημούσα Σύνοδος» η οποίααπεδέχθη-επεκύρωσε τα σύμφωνα με την Παράδοση αιτήματα του λαού (Οι αγώνες των μοναχών…, όπ. παρ., σελ. 122-124). Άλλο παρόμοιο παράδειγμα: Όταν η αυτοκράτειρα Θεοδώρα (σύζυγος του Ιουστινιανού) βοήθησε να γίνει Πατριάρχηςο φιλομονοφυσίτης Επίσκοπος Άνθιμος, οι μοναχοί αμέσως αντέδρασαν, γιατί «γνώριζαν πολύ καλά, ότι η υπεράσπισις …της ορθής πίστεως αρμόζει –όχι μόνο στους ιερείς– αλλά και σε κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό, και ρωτούσαν τον Άνθιμο για ναμάθουν τα περί την πίστι φρονήματά του». Αυτό το έκαναν πολλές φορές, μα ο Άνθιμος δεν ομολογούσε την πίστη και τουςαγνοούσε. Τότε αυτοί τον κατήγγειλαν στους τρεις άλλους Πατριάρχες, ζητώντας ή να ομολογήσει την ορθή πίστη ή νακαθαιρεθεί. Τελικά ο Άνθιμος αναθεματίστηκε! (Οι αγώνες των μοναχών, όπ. παρ., σελ. 130-132).(4) Αν διαβάσουμε τον σχετικό Ι. Κανόνα θα δούμε να λέγει ότι σχίσμα κάνουν όσοι χωρίζονται από τον Επίσκοπο γιακάποιο προσωπικό του αμάρτημα. Αντίθετα, αυτοί που διακόπτουν το μνημόσυνον, όταν κηρύσσεται αίρεση, όχι μόνον απαλλάσσει αυτούς ο Ι. Κανών από πάσης υποψίας σχίσματος , αλλά και θεωρεί ότι αυτοί ενεργούν σωστά, γιατί συντελούν στην ενότητα της Εκκλησίας, αφού απομακρύνονται από τους αιρετίζοντες, εκείνους δηλ. που ουσιαστικάαπεργάζονται την κατάτμηση και τον μερισμό της Εκκλησίας: «Οι γαρ δι' αιρεσίν τινα, παρά των αγίων Συνόδων η Πατέρωνκατεγνωσμένην, της προς τον πρόεδρον κοινωνίας εαυτούς διαστέλλοντες, εκείνου την αίρεσιν δηλονότι δημοσίακηρύττοντος και γυμνή τη κεφαλή επ' εκκλησίας διδάσκοντος, οι τοιούτοι ου μόνον τη κανονική επιτιμήσει ουχ υποκείσονται, προ συνοδικής διαγνώσεως εαυτούς της προς τον καλούμενον επίσκοπον κοινωνίας αποτειχίζοντες, αλλά και της πρεπούσης τιμής τοις ορθοδόξοις αξιωθήσονται. Ου γαρ επισκόπων, αλλά ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλωνκατέγνωσαν, και ου σχίσματι την ένωσιν της εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών την εκκλησίανεσπούδασαν ρύσασθαι» (ΙΕ΄ Κανών Πρωτοδευτέρας Συνόδου).(5) Κάθε Ορθόδοξος δέχεται ότι ο Οικουμενισμός είναι αίρεση και δέχεται, επίσης, τον ΙΕ΄ Κανόνα της ΠρωτοδευτέραςΣυνόδου, ο οποίος επαινεί εκείνον που αποτειχίζεται ακολουθώντας ασφαλώς ‒ ‒ επακριβώς τις προδιαγραφές του Ι. Κανόνα,το γράμμα δηλαδή, και το πνεύμα του. Αν λοιπόν, ένας Ι. Κανών επαινεί τον ένεκα διαπιστωμένης αιρέσεως αποτειχιζόμενο,πώς είναι δυνατόν αδελφοί τους, ορθόδοξοι χριστιανοί, ακόμα και επειδή τολμούν να συζητούν περί Αποτειχίσεως να τουςλοιδωρούν, να θεωρείται δηλ. η ενέργειά τους δαιμονική, επειδή κινούνται προς την Αποτείχιση; Ακόμα και ο π. ΕπιφάνιοςΘεοδωρόπουλος, ο οποίος διατυπώνει και την θεωρία περί στρατηγών, δέχεται, κατ’ αρχήν ότι προ συνοδικής διαγνώμης οπιστός έχει το δικαίωμα να διακόψη την κοινωνίαν προς αιρετικόν Επίσκοπον (Τα Δύο Άκρα, σελ. 13).(6) Τα πατερικά παραδείγματα αγίων που διδάσκουν απομάκρυνση από τους αιρετίζοντες Επισκόπους, γιατί η παραμονήκοντά τους μεταδίδει τον μολυσμό , είναι πολλά. Και βέβαια, ο μολυσμός δεν μεταδίδεται από τους αιρετίζοντες μόνο στουςκοινωνούντες συνεπισκόπους τους, ή μόνο στους ιερείς και μοναχούς. Μεταδίδεται –και ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό– και στους κοινωνούντες λαϊκούς. Μερικά παραδείγματα: οι άγιοι Μάξιμος και Σωφρόνιος είχαν διακόψει την κοινωνία με τουςμη καταδικασθέντας ακόμη από Οικουμενική Σύνοδο Πατριάρχες που ευνοούσαν ή δίδασκαν τον Μονοθελητισμό. Οι άγιοι Ταράσιος και Νικηφόρος, Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, των οποίων διέκοψε το μνημόσυνο άλλος άγιος, ο άγιοςΘεόδωρος ο Στουδίτης. (Υπ’ όψιν ότι εν τοις πράγμασι και οι δύο Άγιοι Πατριάρχες, αναγνώρισαν στη συνέχεια ότι δίκαιοείχε ο Άγιος Θεόδωρος). Ένα ακόμα λιγότερο γνωστό παράδειγμα: Όταν ο άγιος Επίσκοπος Μακεδόνιος εξαπατήθηκε απότον αυτοκράτορα και υπέγραψε κείμενο, δια του οποίου «αναγνώριζε τις δύο πρώτες Οικουμενικές Συνόδους, ενώαποσιωπούσε τις δύο επόμενες», χωρίς δηλαδή καν να εισαγάγει κάποια αίρεση, οι μοναχοί που προηγουμένως –επειδήαντιστεκόταν κατά των αιρέσεων δυναμικά– είχαν ταχθεί με μια «φοβερή διαδήλωση» στο πλευρό του, τώρα «αφίστανται του Επισκόπου Μακεδονίου», και αρνούνται να λειτουργήσουν μαζί του. Και ο ορθόδοξος Πατριάρχης, «αναγκάσθηκε νααπολογηθή επ’ εκκλησία, ότι αποδέχεται την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο και αναθεματίζει όσους δεν την δέχονται. Έπειτα απότην ομολογία του αυτή, οι μοναχοί καταδέχθηκαν πλέον να συλλειτουργήσουν μαζί του». Και η συνέχεια: τον ιερόΜακεδόνιο, επειδή έμεινε σταθερός στην πίστη ο αυτοκράτωρ Αναστάσιος «εξώρισε κατά το ίδιο έτος στα Ευχάιτα (511)»(Οι αγώνες των μοναχών, όπ. παρ., σελ. 109-110).(7) «Φυλαξατε έτι εαυτάς της ψυχοφθόρου αιρέσεως, ης η κοινωνία αλλοτρίωσις Χριστού» (Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης,P.G. 99, 1216).(8) Και οι παρατάξεις του Παλαιού, μπορεί να κάνουν ανεπίτρεπτες οικονομίες στις δικές τους παραβάσεις ως προς τους Ι.Κανόνες (Δές π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, Τα Δύο Άκρα), στο θέμα όμως του Οικουμενισμού, πρέπει να αναγνωρίσουμεότι έχουν συντάξει εμπεριστατωμένα κείμενα και άρθρα, δια των οποίων εκφράζεται η ορθόδοξη Παράδοση. 17 (9) «Ο Οικουμενισμός δεν είναι αίρεση και παναίρεση, όπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Είναι κάτι πολύ χειρότερο τηςπαναιρέσεως. Οι αιρέσεις ήταν φανεροί εχθροί της Εκκλησίας. Μπορούσε αυτή να παλέψει εναντίον τους και να τιςκατατροπώσει. Ο Οικουμενισμός όμως αδιαφορεί για τα δόγματα και για τις δογματικές διαφορές των Εκκλησιών. Είναι υπέρβαση, αμνήστευση, παραθεώρηση, για να μην πούμε νομιμοποίηση και δικαίωση των αιρέσεων. Είναι ύπουλος εχθρός,και από εδώ ακριβώς προέρχεται ο θανάσιμος κίνδυνος» (Ανδρέα Θεοδώρου).(10) Δεν ανατρέπει τα σχέδιά τους και ούτε φαίνεται (κάτω από αυτήν την μορφή αγώνος) να τα ανατρέψει, οπότε εμείς –μηαποτειχιζόμενοι– και συμβάλλουμε στην εδραίωση της αιρέσεως και υφιστάμεθα τον μολυσμό της. Το ένα χειρότερο από τοάλλο. Αν υπήρχε άλλος τρόπος –εκτός της Διακοπής του Μνημοσύνου– που θα μπορούσε να μας προφυλάξει από τον μολυσμό της αίρεση ή να την ανατρέψει, οι Πατέρες θα μας τον έδειχναν εμπράκτως. Όμως από τον ευαγγελιστή Ιωάννη(«χαίρειν αυτώ μη λέγετε»), τον απόστολο Παύλο (με την γνωστή προτροπή «αιρετικόν άνθρωπο μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού»), ώς τους Πατέρες της Εκκλησίες και τις Οικουμενικές Συνόδους, μία είναι η Εντολή: απομάκρυνση εναγάπη και δι’ αγάπην, ακοινωνησία προς τους αιρετικούς και αιρετίζοντες προς ωφέλειαν αυτών και ημών. Οι αγιορείτεςΠατέρες στην γνωστή επιστολή τους προς τον αυτοκράτορα Μιχαήλ γράφουν: «Και πώς ταύτα ανέξεται ορθοδόξου ψυχή,και ουκ αποστήσεται της κοινωνίας των μνημονευσάντων αυτίκα, και ως καπηλεύσαντας τα θεία τούτους ηγήσεται; Και τι αν είη ταύτης της “οικονομίας” ζημιωδέστερον;» (Laurent - Darrouzès, Dossiet Grec de l’ union de Lyon, σελ. 397-399, Paris,1976). Και γράφει προς τον Πατριάρχη Αντιοχείας ο άγ. Θεόδωρος ο Στουδίτης: «Οι μεν τέλεον περί την πίστιν εναυάγησαν∙οι δε, ει και τοις λογισμοίς ου κατεποντίσθησαν, όμως τη κοινωνία της αιρέσεως συνόλλυνται… Και η καταιγίς τηςαιρέσεως κορυφουμένη κορυφούται οσημέραι» (P.G. 99, 1164Α, Β).(11) Ο π. Θεόδωρος Ζήσης έγραψε: «Θα δείξουμε ότι εκτός των συνηθισμένων ήδη συμπροσευχών, γίνονται και συλλείτουργα, συμμετοχές στο κοινό ποτήριο σε «οικουμενικές» λειτουργίες, και απλώς αυτό αποκρύπτεται δεν εμφανίζεται επισήμως, διότι η οικουμενιστική ηρωίνη δεν έχει ναρκώσει ακόμη όλες τις συνειδήσεις, υπάρχουν μερικοί «φανατικοί», πουαρνούνται να μετάσχουν στη νάρκωση και αντιδρούν» (Ζήσης Θ., Μακράν της οδού των αγίων Πατέρων η συνάντησιςΒαρθολομαίου και πάπα Ρώμης Βενεδίκτου).(12) P.G. 63, 231A.(13) Θ. Στουδίτου, Επιστολαί, Θεοφίλω ηγουμένω, επιστ. 39, l. 52-56.(14) Οι αγώνες των μοναχών… όπ. παρ., σελ. 66, 68.(15) Πρακτικά Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Thesaurus Linguae Graecae (TLG), t. 1,1,5, p. 12, l. 16-19.(16) Οι αγώνες των μοναχών, όπ. παρ., σελ. 73.(17) Δες: α) Πρακτικά Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Κυρίλλου, Προς Κελεστίνον και Προς τους εν Κωνσταντινουπόλει μοναχούς, όπ. παρ., t. 1,1,5, p. 10, l. 28, p. 12, l. 30-p. 13, l. 1. β) Οι αγώνες των μοναχών…, όπ. παρ., σελ. 66-73. γ)«Επιτρέπεται οι Λαϊκοί να αναμειγνύονται στα θέματα της Πίστεως;» http://www.impantokratoros.gr/769A2154.el.aspx.(18) Αν μιλούσε έτσι ο άγιος για την μοιχειανική αίρεση, τι θα έλεγε σήμερα για την ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ του Οικουμενισμού;(19) «Το γαρ κοινωνείν παρά αιρετικού η προφανούς διαβεβλημένου κατά τον βίον, αλλοτριοί Θεού, και προσοικειοί τωδιαβόλω. Σκέψαι ουν, ω μακαρία, ώτινι τρόπω των ειρημένων είη σου ο σκοπός, και κατ’ αυτό πρόσιθι τοις μυστηρίοις.Γνωστόν δε πάσιν ότι νυν αίρεσις εν τη καθ’ ημάς Εκκλησία κατακρατούσα των Μοιχειανών εστι. Φείσαι τοίνυν της τιμίαςσου ψυχής μετά των αδελφών και της κεφαλής. Έφης δε μοι, ότι δέδοικας ειπείν τω πρεσβυτέρω σου, μη αναφέρειν τοναιρεσιάρχην. Και τι περί τούτου ειπείν σοι το παρόν, ου καθορώ. Πλην ότι μολυσμόν έχει η κοινωνία εκ μόνου του αναφέρειν , καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων». (Επιστολή 553. Προς την σπαθαρέαν, ης το όνομα Μαχαρά, Φατούρος σελ.846, στιχ. 16, P.G. 99, 1668C)».(20) «Ακοή αγαθή της τιμιότητός σου ελθούσα εν ωσί μου… ότι …έχεσαι ακακίας, φυλάττων την ορθόδοξον πίστιν …και αφιστάμενος της κοινωνίας των αιρετικών. χάριν πολλήν έσχον εν τούτω τω θεώ μου, ότι λαϊκοί ίσα μονάζουσιν αγωνίζονται ευαρεστείν Κυρίω, φεύγοντες τον βόθρον της αιρέσεως˙ βόθρος γαρ εστιν ως αληθώς, αδελφέ, και παγίς διαβόλου, και ηκοινωνία αυτών διίστησι του Χριστού τον αλώντα και μακράν της ποίμνης Κυρίου αποφέρει.. . (Επιστολή 233.Κωνσταντίνω κουράτορι, Φατούρος σελ. 367).(21) «Και κάτι απίστευτο και όμως αληθινό: Προκαλεί βαθύτατη οδύνη και θλίψη αφόρητη η δήλωση στη ΣύνοδοΠροκαθήμενων Κωνσταντινουπόλεως του 1992, του Οικουμενικού Πατριαρχείου όπως: “ομοφώνως και επισήμως καταδικάσουν σε παγκόσμια κλίμακα όλους τους αποτειχισμένους εκ του επαράτου οικουμενισμού, κληρικούς, μοναχούςκαι λαϊκούς, και εκκινήσουν διωγμόν εναντίον των”. Τότε ο αοίδιμος κ. Διόδωρος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων, αντεστάθη και ματαίωσε το κακόβουλον αυτό σχέδιο, ειπών: “Ώστε άγιε αδελφέ επιτρέπεται να αγκαλιάζωμεν όλους τους αιρετικούς και αλλοθρήσκους και να καταδιώκομεν τους Ορθοδόξους αδελφούς μας; Δε θα το δεχτώ ποτέ αυτό”. (Φωνή εξ Αγίου Όρους,ανοικτή επιστολή ζηλωτών αγιορειτών πατέρων, προς την Ι. Κοινότητα Αγίου Όρους-Άθως)» orthodoxos-agonas.blogspot.com).(22) Ασφαλώς και υφιστάμεθα μολυσμό, όσο συνυπάρχουμε με την αίρεση. Ο τρόπος, όμως, που εννοούν τον μολυσμό οι του Παλαιού, είναι προβληματικός. Γιατί σύμφωνα με την συλλογιστική τους, όλη η Εκκλησία σήμερα θα ήταν μολυσμένη.Ως παράδειγμα, τον Δ΄ μ.Χ. αιώνα, ενώ η Εκκλησία ευρίσκεται εν καιρώ αιρέσεως, απέχουμε δηλ. πέντε (5) χρόνια από τηνΑ΄ Οικουμενική Σύνοδο και η σύγχυση περί των ιδεών του Αρείου και των ορθοδόξων θέσεων δεν έχουν γίνει ακόμασυνείδηση όλων, δεν έχουν οριοθετηθεί (στη συνείδηση του λαού) πρακτικά τα όρια, στην Αντιόχεια, λοιπόν, το 330μ.Χ. και «μετά την εξορία του αγίου Ευσταθίου οι Αρειανοί κυριαρχούσαν και σε χρονικό διάστημα τριάντα (30) ετών ανήλθαν στονθρόνο της επτά (7) Αρειανοί επίσκοποι! Το 360 χειροτονείται από τους Αρειανούς ως επίσκοπος της πόλεως αυτής ο άγιοςΜελέτιος», ο οποίος και «ωμολόγησεν αμέσως την ορθόδοξο πίστι», με αποτέλεσμα «να εξορισθή αστραπιαία» τον δε θρόνοτου να καταλάβει «ο Αρειανός Ευζώιος». Όταν επανήλθε ο άγιος Μελέτιος «η κατάσταση ήταν τραγική. Ο ιερός Μελέτιοςκαι οι Ορθόδοξοι είχαν μία μόνο εκκλησία», ενώ ο αιρετικός Ευζώιος είχε στην κατοχή του όλες τις Εκκλησίες» (Οι αγώνεςτων μοναχών, όπ. παρ., σελ. 45). Και άλλη πληροφορία από Επιστολή του Μ. Βασιλείου: «Ο απλός λαός έχει πλέονεξοικειωθή με την αιρετική δυσσέβεια. Τα μικρά παιδιά της Εκκλησίας εκπαιδεύονται με τα αιρετικά λόγια∙ τι άλλωστε θαμπορούσαν να κάνουν; Από τους αιρετικούς τελούνται οι βαπτίσεις, οι κηδείες των νεκρών, …οι συμμετοχές σταμυστήρια… Συνεπώς έπειτα από λίγο καιρό… δεν θα υπάρχη πλέον ελπίδα να επιστρέψουν στην επίγνωσι της αλήθειας,όσοι έχουν κυριευθή από την πολυχρόνια αυτή απάτη» (Επιστολή σμγ΄, κεφ. β-δ΄, P.G. 32, 904B-909Β). 18 (23) Μήπως όλη αυτή η σύγχυση από μόνη της, κάτι μας λέει; Δεν τολμώ να το γράψω, αφήνοντας την εκτίμηση σε άλλους.(24) Ο αγ. Θεόδ. ο Στουδίτης «ως ακριβής τηρητής των ι. Κανόνων… απέφευγε μέχρι θανάτου την εκκλησιαστική κοινωνίαμε τους αιρετικούς και το μνημόσυνο των αιρετικών επισκόπων. Πίστευε και εκήρυττε, ότι η μνημόνευση και μόνο τουαιρετικού επισκόπου αποτελεί “μολυσμόν” και στερεί την Ορθοδοξία σ’ αυτόν που τον μνημονεύει, ενώ η εκκλησιαστικήκοινωνία με τους αιρετικούς μας χωρίζει παντελώς από τον Χριστό. Τα λόγια του: «Μολυσμόν έχει η κοινωνία εκ μόνου τουαναφέρειν αυτόν, καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων» (P.G. 99, 1669A). Επίσης ότι, κατά τον ι. Χρυσόστομο, όχι μόνο οι αιρετικοί, αλλά και όσοι κοινωνούν μαζί τους είναι εχθροί του Θεού, ενώ, κατά τον Μ. Αθανάσιο, πρέπει να αποφεύγουμεόχι μόνο τους πρώτους, αλλά και τους δεύτερους» (Οι αγώνες των μοναχών…, όπ. παρ., σελ. 193). Ο άγιος Μάρκος οΕυγενικός έγραφε στον ιερομόναχο Θεοφάνη μετά την ψευδένεωση στη Φερράρα: «Όμως ο αγών δεν είναι πλέον στα λόγια,αλλά στα έργα. Ούτε είναι καιρός για ρητά και έγγραφες αποδείξεις (τι θα ωφελούσαν άλλωστε σε τέτοιους διεφθαρμένουςκριτές;) Αντιθέτως όσοι αγαπούν το Θεό, πρέπει να έχουν ετοιμασθή να πολεμήσουν μαζί τους στα έργα. Επίσης, να είναι έτοιμοι να υποφέρουν κάθε κίνδυνο για την ευσέβεια και για τον αγώνα να μη μολυνθούν από την κοινωνία με τους ασεβείς»(Οι αγώνες των μοναχών…, όπ. παρ., σελ. 297).(25) Μ. Αθανασου, επιστολή, Τοις τον μονρη βον ασκούσι, ΡG 26, 1185-1188. ί ή ί (26) Ανεφέρθη ήδη, ότι πριν την σύγκληση Συνόδου για τον Μονοθελητισμό-μονοενεργητισμό οι άγιοι Μάξιμος και Σωφρόνιος απέφευγαν την κοινωνία με τους αιρετίζοντες. Και όταν ο Άγιος Μάξιμος παρουσιάστηκε και υποστήριζε τηνορθή πίστη ενώπιον Πατριαρχών, συγκλητικών και λαού, του έγινε η ερώτηση: «“Εσύ μόνο θα σωθής και όλοι οι άλλοι θαχαθούν;” Αυτός είπε: “Οι τρεις παίδες που δεν προσκύνησαν την εικόνα, δεν κατέκριναν κανένα, αν και όλοι προσκυνούσαν,διότι δεν πρόσεχαν τι έκαναν οι άλλοι, αλλά το πώς να μη εκπέσουν αυτοί από την αληθινή ευσέβεια. Κατά τον ίδιο τρόποκαι ο Δανιήλ, όταν τον έριξαν στον λάκκο με τους λέοντες, δεν κατέκρινε κανένα από όσους δεν προσευχήθηκαν στον Θεόκατά το θέσπισμα του Δαρείου. Αντιθέτως, κοίταξε το δικό του έργο και προτίμησε να πεθάνη παρά να σφάλλη απέναντι στον Θεό και να ελεγχθή από την συνείδησή του για παράβασι των θείων νόμων. Ας μη επιτρέψη λοιπόν ο Θεός και σε μένα να κατακρίνω κανένα ή να ειπώ, ότι μόνο εγώ σώζομαι”» (Οι αγώνες των μοναχών…, όπ. παρ., σελ. 150-151).(27) Δεν τα λέμε αυτά πεισματωδώς (γράφουν συναγωνιστές Μάρκου του Ευγενικού), ούτε επειδή επιθυμούμε ναεπιβάλουμε την δική μας γνώμη, (αλλά) επειδή θέλουμε να ελεήσουμε τις ψυχές μας και επειδή φοβόμαστε την καταδίκητου Θεού, αγωνιζόμαστε για να μη εκπέσουμε από την ορθή πίστι μας…» (Οι αγώνες των μοναχών…, όπ. παρ., σελ. 301).(28) Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός σε άλλη επιστολή του έγραφε: «Οι περισσότεροι αδελφοί, έχοντας πάρει θάρρος από τηνεξορία μου, ελέγχουν με αυστηρότητα τους αλιτήριους (Λατινόφρονες) και παραβάτες της ορθής πίστεως και των πατρικώνθεσμών. Τους διώχνουν επίσης από παντού ως καθάρματα, χωρίς να ανέχωνται να συλλειτουργούν μαζί τους, ούτε να τουςμνημονεύουν καθόλου στα Μυστήρια ως Χριστιανούς… Να συμβουλεύσης δε τους ιερείς του Θεού να αποφεύγουν με κάθετρόπο την εκκλησιαστική κοινωνία με τον λατινόφρονα μητροπολίτη τους και ούτε να συλλειτουργούν μαζί του, ούτε να τονμνημονεύουν καθόλου, ούτε να τον θεωρούν αρχιερέα, αλλ’ ως μισθωτό λύκο. Επίσης να μη λειτουργούν καθόλου σελατινικές εκκλησίες, για να μη έλθη και σε μας η οργή του Θεού που επήλθε στην Κων/πολι, εξ αιτίας των παρανομιών πουέγιναν εκεί… Να αποφεύγετε λοιπόν και εσείς, αδελφοί, την εκκλησιαστική κοινωνία με τους ακοινωνήτους και τομνημόσυνο των αμνημονεύτων. Φευκτέον αυτούς (τους λατινόφρονες) ως φεύγει τις από όφεως». (Οι αγώνες τωνμοναχών…, όπ. παρ., σελ. 297-298).(29) Π.χ., ένας τρόπος εντονότερου αγώνα θα αποτελούσε η αίτηση προς την Ιεραρχία της Εκκλησίας για σύγκλησηΣυνόδου α) με σκοπό να οριοθετήσει την αίρεση του Οικουμενισμού και να κατονομάσει τους αιρετίζοντες, ή β) αίτηση γιαεξέταση των καταγγελλομένων ως αιρετικών φρονημάτων του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ως ηγέτη που προάγει αιρετικέςθέσεις. Τούτο θα έπρεπε να γίνει από ένα αξιόπιστο φορέα που θα μπορούσε και να την υποστηρίξει, π.χ. από την Σύναξηκληρικών, ασχέτως του αποτελέσματος, αφού εμείς εκδηλώνουμε τη βούλησή μας εναντίον της αίρεσης (συνεργοί Θεού) και αφήνουμε στα χέρια του Θεού το αποτέλεσμα. Βέβαια, η διακοπή επικοινωνίας με τον Επίσκοπο, δεν αποκλείει και τηνπροσφυγή σε Σύνοδο, αντίθετα επιδιώκεται και αυτό με την πράξη της αποτείχισης, αφού ο αποτειχισμένος δενφεύγει από την Εκκλησία , αλλά από τον αιρετίζοντα Επίσκοπο. Τούτο παρατηρούμε να συμβαίνει και σε άλλεςστιγμές της ιστορίας της Εκκλησίας, όπως στην περίοδο του νεστοριανισμού: Ο διάκονος Βασίλειος και μοναχόςΘαλάσσιος, μας πληροφορούν ότι μοναχοί και λαϊκοί, έχουν διακόψει την επικοινωνία με τον Νεστόριο, πριν τη σύγκλησηΟικουμενικής Συνόδου. Όμως, γράφουν, «ο Νεστόριος προσπαθεί να μας εκφοβίση με απειλές,…διώξεις,…ραδιουργίες και διάφορες άλλες ζημίες. Προκειμένου δε να εδραιώση την παραφροσύνη και την ασέβειά του, διαπράττει ο,τιδήποτε χωρίςφόβο Θεού, χωρίς να ντρέπεται τους ανθρώπους…, πράττει όλα τα ανωτέρω με μεγάλη αλαζονία… έχοντας πεποίθησι στοχρήμα και την δύναμι ορισμένων διεφθαρμένων ανθρώπων… Σας παρακαλούμε να κάνετε όσα ζητάμε για να μη επεκταθήσυν τω χρόνω περισσότερο η παρανομία με την βοήθεια της πρόσκαιρης εξουσίας του Νεστόριου και καταλογισθή έτσι στηνευσέβειά σας. Άλλωστε, γι’ αυτό σας εγκατέστησε ο Θεός διακόνους Του…Διότι εμείς σας παρακαλέσαμε να συγκαλέσετε Οικουμενική Σύνοδο…» (Οι αγώνες των Μοναχών, όπ. παρ., σελ. 70-71). Η σύγκληση Συνόδου στις μέρες μας είναι εύκολη υπόθεση, αλλά λείπει εκ μέρους των Επισκόπων (και του αγνοούντος Λ αού) η βούληση να εξετασθούν τα κρίσιμα θέματατης Πίστεως. Εξ άλλου σύγκληση Συνόδου προβλέπεται από τους Ι. Κανόνες: «Δεύτερον του έτους Σύνοδος γινέσθω τωνΕπισκόπων, και ανακρινέτωσαν αλλήλως τα δόγματα της ευσεβείας …» (ΛΖ΄ Αποστολικός Κανών).(30) Είναι Πατερική διδασκαλία, πως και η παραμικρή αλλοίωση της Πίστεως έχει επιπτώσεις αναφερόμενες στην σωτηρία του ανθρώπου. Και ο Απόστολος Παύλος παραγγέλλει να αποκόπτεται από την Εκκλησία ο αιρετικός («ανάθεμα έστω»). Όταν, όμως, ο αιρετικός είναι μέσα στην Εκκλησία, τότε ο κίνδυνος για την σωτηρία χιλιάδων ανύποπτων ανθρώπων, πουσυμβιώνουν και διδάσκονται από τον αιρετικό ποιμένα, είναι τεράστιος και ανυπολογίστου σημασίας. Και οι Επίσκοποι πουθεωρούνται μεν ως ορθόδοξοι, αλλά παρίστανται στην υποδοχή του αιρετίζοντος Πατριάρχου, έχουν μεγάλη ευθύνηαπέναντι στον Θεό, γιατί με την παρουσία τους στην υποδοχή του, είναι σαν να λένε στους πιστούς: μη φοβάστε, δεν υπάρχει κανείς κίνδυνος. Κι αυτός είναι όμοιος με μας, «ως εις εξ ημών». Και πράγματι είναι όμοιός τους, αφού αυτοί έγινανόμοιοι με αυτόν.(31) π. Θεόδωρος Ζήσης, «Μακράν της οδού των αγίων Πατέρων η συνάντησις Βαρθολομαίου και πάπα ΡώμηςΒενεδίκτου». Και ένα άλλο κείμενο περί των ακοινωνήτων: «Αλλ' ο Παπισμός αποτελεί αίρεσιν καταδεδικασμένην υπό τωνΠατέρων, όπως π.χ. υπό της Η' Οικ. Συνόδου του έτους 879 και υπό της εν Κων/λει 'Αγίας Συνόδου του 1351, η οποία τους 19 μεν παπικούς ανεθεμάτισε τους δε κοινωνουντας εν γνώσει μετ' αυτων ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΥΣ κατέστησε, αποφανθείσα επί λέξει ούτω: «τους κοινωνούντας τούτοις [τοις παπικοις] εν γνώσει ακοινωνήτους έχομεν ». Συνεπως, εφόσον ο κ.Βαρθολομαίος θεωρεί τον Παπισμόν «αδελφήν εκκλησίαν» καί δίδει «κοινήν μαρτυρίαν πίστεως» με τον πάπαν, εις ταόμματα των Πατέρων της Εκκλησίας είναι ακοινώνητος».(32) Ζήση Θεόδ., Κακή Υπακοή, όπ. παρ., σελ. 23.(33) π. Θεόδωρος Ζήσης - Μακράν της οδού των αγίων Πατέρων η συνάντησις Βαρθολομαίου και πάπα Ρώμης Βενεδίκτου.(34) Αναφέρονται συνήθως οι Μητροπολίτες Φλωρίνης Αυγουστίνος, Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, Παραμυθίας Παύλοςκαι το Αγιον Ορος, αλλά και οι κεκοιμημένοι π. Παϊσιος, π. Ιουστίνος Πόποβιτς, π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος.(35) Και παρόλα αυτά, να τι έλεγε ο θρυλικός Καντιώτης : «Εάν στις ημέρες μας ζούσαν οι Τρείς Ιεράρχες τι θα έκαναν: Θασυμμαχούσαν… με τους πλουσίους; θα συμμαχούσαν με τους στρατηγούς; Επίσκοποι πού φύγομεν; Ο μεν Βασίλειος θαέλεγε: εκκαθαρίσατε εντός 24 ωρών την Εκκλησίαν της Ελλάδος… Ο δε Ιωάννης ο Χρυσόστομος, όχι 6, όχι 36, όχι 46…Επισκόπους, αλλά θα τους κούρευε όλους (τους Επισκόπους)… Εδώ δεν χρειάζεται οίκτος…, η Εκκλησία μας νοσείβαρύτατα … πρέπει να μπει στο χειρουργείον και να γίνει αποκοπή των σεσηπότων μελών. Δυστυχώς δεν υπάρχει σήμερονΧρυσόστομος…Δυστυχώς οι λίγοι καλοί Επίσκοποι που υπάρχουν είναι δειλοί . Δεν έχουν σθένος να αγωνιστούν.Τρέμουν τους κακούς. Φοβούνται να μην καθαιρεθούν. Και είναι εις θέσιν να τους καθαιρέσουν. Και ξεχνούν, οι καλοί Επίσκοποι, ότι μία καθαίρεσις είναι τίτλος τιμής… Σήμερον δεν υπάρχει αγωνιστικόν πνεύμα. Τι μέλλει γενέσθαι; Ο αγώνπέφτει εις τον λαόν » (πρ. Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος, «Οι 3 Ιεράρχες ως Αγωνισταί»).(36) Σχολιάζει ο Π. Τελεβάντος: «Ε! Βέβαια! Μπορούσε να μην ακολουθήσει τα βήματα του Παναγιότατου; …Ακούσθηκεεκ του αιώνος ποτέ να γυρίζουν οι Ορθόδοξοι προκαθήμενοι και να μοιράζουν "το Ιερόν Κοράνιον;" Ελεος πια! Ορθόδοξοι Πατριάρχες είναι ή Μουφτήδες του Ισλάμ;».(37) Δες εις Διονυσιάτου Θεόκλητου, μοναχού, Αθωνικά Άνθη, τόμ. Ι, σελ. 123.(38) Μ. Αθανασίου, ΒΕΠΕΣ 33,199.(39) Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης, Περί συνεχούς Μεταλήψεως» σελ 175.(40) Θεοδωρόπουλου Επιφάνιου, αρχιμ., Τα δύο Άκρα, σελ. 75-76.(41) Διονυσιάτου Θεόκλητου, μοναχού, Αθωνικά Άνθη, τόμ. Ι, σελ. 125


είναι η ακοινωνησία
, η διακοπή δηλαδή του μνημοσύνου τωνεπισκόπων, οι οποίοι καθίστανται συνυπεύθυνοι και συγκοινωνοί της αιρέσεως και τηςπλάνης.
Δεν πρόκειται περί σχίσματος
, αλλά περί
θεαρέστου ομολογίας
, όπως τοέπραξαν παλαιοί Πατέρες, αλλά και στις ημέρες μας ομολογηταί επίσκοποι, μεταξύ τωνοποίων ο γεραρός και σεβαστός μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνος, και τοΆγιον Όρος…».Και σε άλλο κείμενό του διαβάζουμε: «Ας μας ξεκαθαρίσουν λοιπόν μερικοίεκκλησιαστικοί ηγέτες ότι έχουν προσχωρήσει σ' αυτήν την «προοδευτική» άποψη, γιανα καθορίσουμε και εμείς την στάση μας απέναντί τους, την οποία ούτως ή άλλωςείμαστε υποχρεωμένοι να καθορίσουμε, διότι διαφορετικά,
κοινωνούμε και εμείς «τοιςέργοις αυτών τοις πονηροίς»
(Β' Ιω. 11). Εμείς επιθυμούμε να έχουμε κοινωνία όχιπρος τους ακοινωνήτους, αλλά προς τους αγίους και πιστούς όλων των εποχών, ναπιστεύουμε όπως επίστευαν όλοι οι προ ημών Άγιοι Πατέρες, στους οποίους πειθόμεθακαι υπακούουμε» (π. Θεοδώρου Θ. Ζήση, Διαθρησκειακές Συναντησεις, Άρνησις τουΕυαγγελίου και προσβολή των Αγίων Μαρτύρων».Σημειώνει και σε βιβλίο του ο π. Θεόδ. Ζήσης: «Οι πιστοί δηλ. έχουν ευθύνη για τοαν θα ακολουθήσουν τους κακούς ποιμένες, η υπακοή δεν είναι αδιάκριτη… Το κείμενοτων Αποστολικών Διαταγών… κατακλείεται με τη σύσταση: “Διό φευκτέον από τωνφθορέων ποιμένων”»
(32)
.Από κάποια στιγμή και πέρα, όμως, κάποια πράγματα που το βάθος τους αγνοώ,ανάγκασαν τον π. Θεόδωρο Ζήση να εκφέρει συγκρατημένες ή διαφοροποιημένες απόψειςπερί του θέματος: «Θα επιθυμούσαν μάλιστα [οι φιλενωτικοί Οικουμενιστές τουΦαναρίου], –γράφει– όπως φάνηκε από πατριαρχικό κείμενο, να είχαμε προχωρήσει σεαποτείχιση και διακοπή μνημοσύνου, ώστε επίσημα πλέον να μας τιμωρήσουν και να μαςαποδυναμώσουν ως ανυπάκουους και σχισματικούς. Χωρίς αυτό να αποκλείεται για το
μέλλον
, εφ᾿ όσον κατά τους ιερούς κανόνες,
σχίσμα προκαλούν οι κηρύσσοντεςτην αίρεση
και όχι οι στηλιτεύοντες αυτήν, που είναι άξιοι επαίνου και τιμών, προς τοπαρόν επιλέξαμε να ενημερώσουμε τον κλῆρο και τον λαό, ώστε νά βοηθήσουμε καιάλλους να καταλάβουν τί συμβαίνει, να ανησυχήσουν, να αφυπνισθούν».Πρόσφατα πάλι έγραψε: «Ουσιαστικά μας κατηγορούν, γιατί δεν αποτειχισθήκαμε,γιατδεν διακόψαμε το μνημόσυνο των επισκόπων. Δεν επρόσεξαν όμως ότι την"Ομολογία" υπογράφουν και αρκετοί επίσκοποι, ο αριθμός των οποίων μπορεί να αυξηθεί,και επομένως υπάρχουν και επίσκοποι που ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας. Πώς ναδιακοπεί το μνημόσυνο του Πειραιώς, του Αιτωλοακαρνανίας, του Κυθήρων, …τουμητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου;…» εόδωρος Ζήσης, «Ομολογία Πίστεως»,Ηύφρανε τους Ορθοδόξους και κατήσχυνε τους κακοδόξους, Ορθόδοξος Τύπος,7/8/2009).Βέβαια, την απάντησή μας στο τελευταίο ρητορικό ερώτημά του την έχει δώσειμόλις παραπάνω ο ίδιος ο π. Θεόδωρος, εκεί όπου γράφει: «ουσιαστικά είναιακοινώνητοι, ως κοινωνούντες με τους ακοινωνήτους»
(33)
, άρα, λοιπόν, και αυτοί οιΕπίσκοποι που υπέγραψαν την «Ομολογία…» υποδεχόμενοι εν χορδαίς και οργάνοις, ωςπεριφερόμενος θίασος, στις ελληνικές Μητροπόλεις τον κ. Βαρθολομαίο, ο οποίοςφανερά επιχειρεί να ποδηγετήσει και αλώσει την ελλαδική Εκκλησία.Μετά από όλα αυτά, θα μπορούσε να ερωτήσει κανείς με πόνο: σε ποια άλλη περίοδοτης Εκκλησίας, όταν μια δοξασία χαρακτηριζόταν ως αίρεση και βέβαια οι συνειδητοί-μαχητικοί οπαδοί της ήσαν αιρετικοί, οι Ποιμένες της Εκκλησίας παρέμεναν υπό τηνσκέπην διαβεβλημένων Επισκόπων και Πατριαρχών επί δεκαετίες; Παρόλο που τότε, θαήταν δικαιολογημένη μια αργοπορημένη αντίδραση, αφού λόγω της ελλείψεως γρήγορωνμέσων επικοινωνίας καθυστερούσε να γίνει γνωστή η αίρεση και οι αιρετικοί, όχι γιακάποιες εβδομάδες ή μήνες αλλά και πολλά χρόνιασήμερα όμως, εντός κάποιωνλεπτών ή ωρών κάνουν τον κύκλο του κόσμου τα αιρετικά φληναλήματα. Λοιπόν, ποιασοβαρή δικαιολογία υπάρχει σήμερα, ώστε να μη διακόπτουν οι θέλοντες ναορθοδοξοφρονούν την μνημόνευση εκείνων, τους οποίους οι ίδιοι με σιγουριά καιαπολυτότητα χαρακτηρίζουν -από δεκαετιών- ως αιρετικούς οικουμενιστές;Ποιος άλλος θεολογικός λόγος υπάρχει, ώστε να περιμένουμε ακόμα εγκλωβισμένοιστην επικοινωνία με τους νέους αιρετικούς και τους «κοινωνούντας αυτοίς»;Και για να έρθω, σε όσους υποστηρίζουν, ότι δεν είναι καιρός τώρα για Αποτείχιση:Άρα, βλέπουν ακόμα κάποιο θεολογικό λόγο στην μη ενεργοποίηση της διακοπήςμνημοσύνου ή αποτείχισης, που κατά τον π. Θεόδωρο Ζήση ήταν αναγκαία από το 2001;Μήπως τώρα, έχουν συμβεί και αποκαλυφθεί ασυγκρίτως περισσότερα από τη δεκαετία
11
 
1960-70 που ο π. Επιφάνιος ήταν διστακτικός στην Αποτείχιση, ή το 2001 που διατύπωνετα παραπάνω ο π. Θεόδωρος και, άρα, είναι ακόμα πιο επείγουσα και αναπότρεπτη πλέονη κίνηση της αποτείχισης;Δεν είναι φανερό ότι με τέτοιες απόψεις αποπροσανατολίζονται οι πιστοί, ότανεπικαλούνται την αυθεντία ανθρώπων ευσεβών και σεβαστών προσώπων (κάποιων ήδηκεκοιμημένων)
(35)
και ισχυρίζονται ότι τάχα αυτοί ήσαν εναντίον της αποτείχισης, τηνστιγμή που κάποιοι απ’ αυτούς έκαναν …αποτείχιση-διακοπή μνημοσύνου στην εποχήτους, και μάλιστα τότε, που η αίρεση του Οικουμενισμού δεν ήταν εύκολο ναστοιχειοθετηθεί με την ίδια ενάργεια και με τόσα αποδεικτικά στοιχεία και φωτογραφίεςκαι Video, τα οποία σήμερα έχουμε στην διάθεσή μας; Τότε, ήταν περισσότερο υγιές τοφρόνημα του λαού και των περισσοτέρων Επισκόπων και ιερέων, ώστε κάθε ενέργειασυμπροσευχών, ανοχής επικοινωνίας με αιρετικούς εκαυτηριάζετο από τα θρησκευτικάέντυπα δριμύτατα και προκαλούσε την διαμαρτυρία του λαού, σε τέτοιο βαθμό, ώστε οιεν εκκολάψει οικουμενιστές έκαναν πίσω
(35)
.Σήμερα, όμως, όπως προελέχθη, τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην. ΟΜητροπολίτης Μεσσηνίας π.χ., –μετά μια θυελλώδη Σύνοδο της Ιεραρχίας, στην οποίααμφισβητήθηκε η Ορθοδοξία του και εκ τούτου έθεσε την παραίτησή του στην Ιεραρχία–παίρνει εντολή για μη συμπροσευχή στην Κύπρο, και αυτός την αγνόησε καισυμπροσευχήθηκε.Σήμερα, ο εναντιωθείς στην Ουνία (στο εγγύς παρελθόν) Πατριάρχης Βαρθολομαίος,κάνει δώρο στον Ουνίτη Επίσκοπο κ. Σαλάχα ένα Άγιο Δισκοπότηρο, ανεβαίνοντας έναακόμα διαχριστιανικό σκαλί. Καυτηριάζεται η πράξη του αυτή, αλλά δεν του καίγεταικαρφί και μετά δυό χρόνια, προχωρά ένα ακόμα διαθρησκειακό, τώρα, σκαλί: δωρίζειΙερό Κοράνιο σε μουσουλμάνο, τον πρόεδρο της coco-cola! Δέχεται έντονες επιθέσεις καιαντιδράσεις αυτή η αχαρακτήριστη ενέργειά του και αντί οι διαμαρτυρίες να θέσουνφραγμό σε τέτοιες κατάπτυστες ενέργειες, όχι μόνο συνεχίζει απτόητος τηνοικουμενιστική κατρακύλα, αλλά οι ενέργειές του αυτές πολλαπλασιάζονται, γενοβολάνεάλλους Βαρθολομαίους, γίνεται «κακό» παράδειγμα προς μίμηση, παίρνει τη σκυτάληάλλος Πατριάρχης, ο Αλεξανδρείας, και δίδει κι αυτός δώρο Ιερό Κοράνιο στον Πρόεδροτης Σουδανικής Δημοκρατίας κ. OMAR AL-BASHIR!
(36)
Οι αντιδράσεις ως να μη εγένοντο,ή καλύτερα, ερεθίζουν τους οικουμενιστές, οι οποίοι πλέον ενεργούν με πείσμαδαιμονικό. Όλα αυτά αποτελούν μια απόδειξη, ένα μήνυμα: οι διαμαρτυρίες πλέονελάχιστα υπολογίζονται.
Κ 
αμιά ανθρώπινη δύναμη δεν φαίνεται να μπορεί να σταματήσει τον καλπάζονταΟικουμενισμό. Είναι νωπές, οι πριν μερικούς μήνες αιρετικές δοξασίες που εξέμεσε οΜητροπολίτης Μεσσηνίας μέσα στην ίδια την Ιεραρχία (ΟΚΤ 2009) και εκτός από τηνδιαμαρτυρία του Μητροπολίτη Πειραιώς, δεν υπήρξε καμιά άλλη επίσημη αντίδραση(πέρα από μεμονωμένες διαμαρτυρίες, όπως τη δική του και τη δική μας). Μάλιστα ηΙεραρχία, τελικά εμπιστεύεται στον εν λόγω Μητροπολίτη να μας εκπροσωπήσει στοΔιάλογο με τους αιρετικούς, των οποίων αιρετικών τις ιδέες υποστήριξε-προπαγάνδισε(!) και μέσα στην ίδια την Ιερά Σύνοδο!!!Θέλετε και ένα προσωπικό παράδειγμα; ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων αφόρισε λαϊκόκαι απείλησε με παρόμοια τιμωρία Αρχιμανδρίτη του, επειδή αντέδρασαν στηνπροσπάθεια που έκανε να παραχωρήσει ορθόδοξο ναό σε Παπικούς. Και η Ιερά Σύνοδοςεκάλυψε πλήρως τον Μητροπολίτη και αρνήθηκε να απαντήσει, παρά τις πολλέςοχλήσεις σε ένα απλό ερώτημα: είναι ή δεν είναι αίρεση ο Παπισμός; Και δεν απάντησε,επειδή έτσι θα «έθιγε» τον Καλαβρύτων. Προτίμησε να τον καλύψει εις βάρος τηςΠίστεως! Και υπάρχουν τόσα άλλα, με κορυφή του παγόβουνου την περίπτωση του πρώηνΑττικής Παντελεήμονος.Θα αναφερθώ, όμως, και σε ένα ακόμα γεγονός. Ο Πειραιώς κ. Σεραφείμ, είχε τηνγενναιότητα να τα βάλει με την Μασωνία, τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο (με τις γνωστέςπαρεμβάσεις του και τον χαρακτηρισμό που του έκανε μέσα στην Σύνοδο Ιεραρχίας τονπαρελθόντα Οκτώβριο), με τους ομοφυλόφιλους, με τον Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο και,την Κυριακή της Ορθοδοξίας, τόλμησε να αναθεματίσει τους Οικουμενιστές.Ποιοι όμως είναι αυτοί οι Οικουμενιστές; Δεν είναι αυτοί που έχουν διατυπώσειαπόψεις και έχουν λάβει μέρος σε ενέργειες οικουμενιστικές; Δεν θα μπορούσαμε ναεντάξουμε στην λίστα αυτή τους Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τους Μητροπολίτες ΠεργάμουΙωάννη, Μεσσηνίας Χρυσόστομο, Καλαβρύτων Αμβρόσιο, Σύρου Δωρόθεο, ΔημητριάδοςΙγνάτιο, τους ακολούθους τους και ομοϊδεάτες τους θεολόγους, οι οποίοι συνειδητά
12
 
προπαγανδίζουν τον Οικουμενισμό, συμμετέχουν σε συνέδρια, συμπροσεύχονται μεαιρετικούς, θεωρούν ως ένα απλό σχίσμα και όχι αίρεση τον Παπισμό, τον αποκαλούνμάλιστα («Ορθόδοξοι» Ιεράρχες) και Εκκλησία. Διαβλέπουν, επίσης, ότι οι συμπροσευχέςκαι οι Διάλογοι μπορεί να προκαλέσουν ενδο-ορθόδοξο σχίσμα και όμως επιμένουν …οικουμενιστικά; Δεν είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν τον Οικουμενισμό και ως έναφάντασμα άσαρκο, χωρίς οσμή, γεύση, όνομα και διεύθυνση;Αν είναι έτσι, τότε πώς συνεχίζει να τους μνημονεύει ο Μητροπολίτης Πειραιώς(πράξη που εκαυτηριάσθη στο διαδίκτυο), πώς συνεχίζει να πηγαίνει στην υποδοχή τουΠατριάρχη, να τον αποκαλεί ως «φρυκτωρόν καί πεφωτισμένον Οιακοστρόφον» τηνπαραμονή της Κυριακής της Ορθοδοξίας και την επομένη να αναθεματίζει τονΟικουμενισμό, του οποίου ο κ. Βαρθολομαίος είναι ο κυριότερος εκφραστής; Σε ποιαπερίοδο της εκκλησιαστικής μας ζωής, οι άγιοι Πατέρες καταδίκαζαν κάποιον ωςαιρετικό και ταυτόχρονα τον μνημόνευαν; Αν δεν είναι αυτοί οι Οικουμενιστές, τότεποιοι είναι; Γιατί δεν τους ονομάζουν; Γιατί, οι αγωνιστές Επίσκοποι, συντελούν στηνπαραπλάνηση του λαού; Όλοι οι Πατέρες μας έχουν διδάξει να τους ξεσκεπάζουμε και νατους ονοματίζουμε για να προφυλάσσονται οι πιστοί και να μη πέφτουν στην αίρεση.Γιατί δεν κατονομάζονται; Ποιο πρωτότυπο αγώνα κάνουμε, να αγωνιζόμαστε παράπάσαν Αποστολική και Πατερική Εντολή εναντίον μιας αιρέσεως, της οποίας δενπαρουσιάζουμε το πρόσωπο και δεν καταδικάζουμε τους φορείς της;Αλλά και έτερος αντι-οικουμενιστής Επίσκοπος που υπέγραψε την ΟΜΟΛΟΓΙΑΠΙΣΤΕΩΣ και τελευταίως διώκεται, ο Ράσκας καί Πριζρένης Αρτέμιος, γράφει: «καίμόνον ο τίτλος ΣΕ" εκφράζει τήν
αίρεσιν
του ψευδο-εκκλησιαστικού αυτούοργανισμού». Και τότε πώς παραμένουμε εκεί και κοινωνούμε με την αίρεση;Και ο π. Διονύσιος Τάτσης, γνωστός αγωνιστής αρθρογράφος του Ορθόδοξου Τύπου, (22/9/06), γράφει: «O ορθόδοξος λαός μας πρέπει να κάνει ένα ακόμη βήμα. Όπωςαντιδρά στις παπικές αιρέσεις και
απορρίπτει
τον πάπα
έτσι πρέπει να κάνει
καιστους παπόφιλους “ορθοδόξους”…».Λυπούμαι που αναγκάζομαι να παραθέσω κάποια κείμενα, η παράθεση των οποίωνπιθανόν να στενοχωρήσει πρόσωπα που σέβομαι και εκτιμώ. Όμως, εδώ πρόκειται γιατην Ορθοδοξία. Και εφ’ όσον διαπιστώνω ότι οι Πατέρες διατυπώνουν διαφορετικέςθέσεις οφείλω να τις παρουσιάσω. Αν έχω λάθος, τι πιο εύλογο να μου υποδειχθεί μεθεολογικό λόγο, με παραδείγματα των Πατέρων. Και βέβαια, δεν είμαι μόνος. Είναι κιάλλοι σαν και μένα που αγωνιούν. Δεν αξίζουμε μια κατοχυρωμένη απάντηση;Ας υπάρξει μια συνάντηση και ένα συντονισμός του αγώνα από όσους τον ξεκίνησαν.Εμείς είμαστε μικροί, ο λόγος μας δεν έχει απήχηση και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτιπερισσότερο. Αυτό όμως, που οι Πατέρες και η συνείδησή μας υπαγορεύει, θαπροσπαθήσουμε συν Θεώ να το κάνουμε, ασχέτως αν θα το κάνουν πολλοί ή λίγοι, αντελικά αυτό θα μας στοιχίσει κάποια απομόνωση.Ας μη χρησιμοποιούμε ως κριτήριο για την εφαρμογή Ι. Κανόνων το επιχείρημα, πωςδεν θα το ακολουθήσουν πολλοί. Κι αν αμφιβάλλουμε για τον χρόνο, ας βάλουμε ωςκριτήριο, όχι την δική μας αμφιβολία (που ίσως ονομάσουμε και διάκριση), αλλά τησύμφωνη γνώμη των Πατέρων.Αν ο αγώνας γίνεται για την πίστη και την υπόθεση της Ορθοδοξίας, πιστεύω να μηνπαρεξηγηθούν οι θέσεις και οι σκέψεις αυτές. Αντίθετα θα γίνουν αφορμή για μιακαλύτερη και νηφαλιότερη εξέταση των πραγμάτων. Και κυρίως, με κατανόηση στηνμειωμένη οξυδέρκειά μας ή κρίση μας.
Θ
α προσπαθήσω, στη συνέχεια, να κάνω μια μικρή προσέγγιση στους Ι. Κανόνες πουομιλούν για αποτείχιση, για να δούμε, ποια είναι η θέση τους, τι νομοθετούν περίΑποτειχίσεως. Αν υπάρχει κάποια άλλη ερμηνεία Πατερική που δεν την έχω υπόψιν μου,οι έγκριτοι και ειδήμονες στην ερμηνεία των κειμένων καθηγητές ή πνευματικοί, να μαςτην υποδείξουν και με ανακούφιση να την ακούσουμε και να την ακολουθήσουμε.Ο
15
ος
Κανών
της ΑΒ Οικουμ. Συνόδου γράφει:
«Οι γαρ δια αίρεσίν τινα παρά τωνΑγίων Συνόδων η Πατέρων
κατεγνωσμένην της προς τον πρόεδρον κοινωνίας εαυτούςδιαστέλλοντες, εκείνου δηλονότι την αίρεσιν κηρύττοντος και γυμνή τη κεφαλή επ’εκκλησίαις διδάσκοντος, οι τοιούτοι ου μόνον τη κανονική επιτιμήσει ουχ υπόκεινται προΣυνοδικής διαγνώσεως εαυτούς της προς τον καλούμενον Επίσκοπον κοινωνίαςαποτειχίζοντες, αλλά και της πρεπούσης τιμής τοις ορθοδόξοις αξιωθήσονται. Ου γαρεπισκόπων αλλά ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, και ου σχίσματι την

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου